మామ మన ఇండియాలో పూటకి అన్నం లేకపోయినా పస్తులు పడుకుని నీళ్లు తాగి బతికేస్తారు కానీ శుక్రవారం వస్తే మాత్రం థియేటర్లో కొత్త సినిమా పడాల్సిందే. ఆరోజు కొత్త సినిమా చూడకపోతే మాత్రం పిచ్చెక్కిపోయి గోడలు పీకేంత సినిమా పిచ్చి మన బ్లడ్ లోనే ఉంది.
అప్పట్లో ఒక నలుపు తెలుపు మూగ బొమ్మ తెర మీద అటూ ఇటూ కదిలితేనే అబ్బా ఏముందిరా వింత అనుకున్న అమాయకపు జనాలు మనం.
కానీ ఇప్పుడు ప్యాన్ ఇండియా పేరుతో హాలీవుడ్ వాళ్ళకి కూడా చెమటలు పట్టించి ఏకంగా వెయ్యి కోట్లు కలెక్ట్ చేసే రేంజ్ కి మన సినిమా ఎదిగిపోయింది.
ఒకప్పుడు హీరో హీరోయిన్ చెట్టు చుట్టూ రెండు రౌండ్లు తిరిగి ఒక డ్యూయెట్ పాట పాడితే చాలు ఆ సినిమా సూపర్ హిట్ అయిపోయేది.
కానీ ఇప్పుడు మన హీరోలు కత్తులు పట్టి విలన్ తలకాయ నరికి రక్తం ఏరులై పారిస్తే తప్ప థియేటర్లో జనాలు కాగితాలు చించి ఈలలు వేయట్లేదు.
అసలు ఏ ముఖానికి రంగు వేసుకోని సాదాసీదా రోజుల నుంచి అమెరికా వెళ్లి ఆస్కార్ స్టేజి మీద మనోళ్లు నాటు నాటు అని డాన్స్ వేసే వరకు ఈ వందేళ్ల ప్రయాణం మామూలు రచ్చ కాదు మామ.
అసలు దాదాసాహెబ్ ఫాల్కే గారు నానా కష్టాలు పడి మొట్టమొదటి సినిమా తీసిన విధానం చూస్తే ఇప్పుడున్న మన పాన్ ఇండియా డైరెక్టర్లు కనీసం ఒక చిన్న షార్ట్ ఫిలిం కూడా తీయలేరు.
మరి ఒకప్పుడు ఆడవాళ్లు తెర మీద నటించడానికి భయపడిన స్థాయి నుంచి ఈరోజు హీరోయిన్లు తమ గ్లామర్ షోతో కుర్రాళ్ల గుండెలు కోసే స్థాయికి మన సినిమా ఎలా మారిందో తెలుసుకోవాలి కదా.
ఇంకెందుకు ఆలస్యం ఒకసారి గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుని ఫ్లాష్ బ్యాక్ లోకి వెళ్లి ఆ పాతకాలం ముచ్చట్లు ఏంటో చూసొద్దాం పద మామ.
భారతీయ సినిమా ఆరంభం కదిలే బొమ్మల వెనుక పడ్డ కష్టం
మామ ఇప్పుడు మన హీరోలు గాల్లో ఎగురుతూ ఒకే దెబ్బకి పది మంది విలన్లను ఆకాశంలోకి పంపుతుంటే మనం థియేటర్లో కూర్చుని కాగితాలు చల్లుతూ విజిల్స్ వేస్తున్నాం.
కానీ అసలు ఈ సినిమా అనే పిచ్చి జబ్బు ఇండియాకి ఎలా అంటుకుందో తెలిస్తే నువ్వు నిజంగానే షాక్ అవుతావు.
మొదటి భారతీయ సినిమాకు బీజం ఎలా పడింది
సరిగ్గా వందేళ్ల వెనక్కి వెళితే అప్పట్లో 1896 వ సంవత్సరంలో ముంబైలోని ఒక హోటల్ లో లూమియర్ బ్రదర్స్ అనే ఇద్దరు తెల్లదొరలు ఒక చిన్న వీడియో వేశారు.
ఆ వీడియోలో ఒక రైలు బండి నేరుగా జనాల మీదకు వస్తున్నట్టు కనిపించేసరికి మన జనాలు నిజంగానే రైలు గుద్దేస్తుందేమో అని భయపడి కుర్చీలు వదిలేసి పారిపోయారు.
ఇప్పుడు మనం హాలీవుడ్ లెవెల్ గ్రాఫిక్స్ చూసినా ఇందులో ఏముందిరా అదంతా గ్రీన్ మ్యాట్ మహిమ అని లాజిక్కులు మాట్లాడుతున్నాం.
కానీ అప్పట్లో తెర మీద ఒక బొమ్మ అటూ ఇటూ కదిలితే అదే ఒక పెద్ద వింత లాగా చూసేవాళ్ళు మన అమాయకపు జనాలు.
ఆ రోజు ఆ కదిలే రైలు బొమ్మలు చూసిన మన వాళ్ళకి మైండ్ బ్లాక్ అయిపోయి అరె మన ఇండియాలో కూడా ఇలాంటిది ఒకటి తీస్తే భలే మజా వస్తుంది కదా అని మైండ్లో ఒక బీజం పడింది.
ఇప్పుడున్న పాన్ ఇండియా డైరెక్టర్లకి వందల కోట్లు కుమ్మరిస్తే తప్ప మైండ్ పనిచేయదు కానీ ఆ రోజుల్లో మన వాళ్ళకి ఉన్నది కేవలం సినిమా మీద ఉన్న పిచ్చి ప్రేమ మాత్రమే.
దాదాసాహెబ్ ఫాల్కే పట్టుదల తొలి చిత్రం రాజా హరిశ్చంద్ర
ఇలా కదిలే బొమ్మల పిచ్చి పట్టిన ఒక గొప్ప మనిషి పేరే దాదాసాహెబ్ ఫాల్కే గారు. ఈయనే మన ఇండియన్ సినిమాకి అసలైన తండ్రి దేవుడు అంతా.
ఈయనకి ఎలాగైనా ఒక సినిమా తీయాలని ఒకటే కోరిక కానీ జేబులో చూస్తే కనీసం టీ తాగడానికి కూడా చిల్లి గవ్వ లేదు.
అప్పుడు తన భార్య దగ్గర ఉన్న బంగారు నగలు మొత్తం తాకట్టు పెట్టి మరీ లండన్ వెళ్లి కెమెరా కొని సినిమా తీయడం మొదలుపెట్టాడు.
ఇప్పుడు ఒక చిన్న యూట్యూబ్ వీడియో తీయాలన్నా నాకు ఆ కెమెరా కావాలి ఈ లైట్ కావాలి అని కుర్రాళ్లు బిల్డప్ ఇస్తున్నారు కానీ ఆయన తన ఆస్తి మొత్తం అమ్మేసి రాజా హరిశ్చంద్ర సినిమా తీశాడు.
ఇక్కడ ఇంకో పెద్ద కామెడీ ఏంటంటే అప్పట్లో సినిమాల్లో నటించడానికి ఏ ఆడవాళ్ళు ముందుకు రాలేదు సినిమా అంటే ఒక పాపపు పని లాగా చూసేవాళ్ళు.
ఇప్పుడు గ్లామర్ షో చేయడానికి కూడా ఏమాత్రం ఆలోచించని హీరోయిన్లు ఉన్నారు కానీ ఆ రోజుల్లో ఒక అమ్మాయిని సినిమాలో నటించమని అడిగితే చెప్పు తీసుకుని కొట్టేవాళ్ళు.
మరి సినిమాలో హీరోయిన్ గా ఎవరు చేస్తారు అని రోడ్డు మీద పడి వెతికినా ఒక్క ఆడది కూడా దొరకలేదు.
చివరికి చేసేది ఏమీ లేక ఒక హోటల్లో వంట పని చేసే కుర్రాడికే పట్టు చీర కట్టి ముఖానికి రెండు కేజీల పౌడర్ కొట్టి హీరోయిన్ ని చేసేశారు.
అలా మగవాళ్ళే ఆడవాళ్ళ గెటప్ వేసుకుని సిగ్గు పడుతూ నటిస్తే 1913 వ సంవత్సరంలో రాజా హరిశ్చంద్ర సినిమాని రిలీజ్ చేసి మన ఇండియాలో తొలి సినిమాగా చరిత్ర సృష్టించారు.
ఇప్పుడు మన హీరోలకి క్యారవాన్ లో ఏసి తక్కువైతేనే అలిగి ఇంటికి వెళ్లిపోతారు కానీ ఆ రోజుల్లో ఫాల్కే గారు చెట్ల కింద పడుకుని చెమటలు చిందించి ఈ సినిమా తీశారు.
అలా మన మొదటి సినిమా కేవలం కష్టాలతో మాత్రమే కాదు ఒక రకమైన కామెడీ తో కూడా మొదలైంది అని చెప్పాలి.
ఎందుకంటే తెర మీద హీరోయిన్ ఏడుస్తుంటే బయట కూర్చున్న జనాలు కూడా ఏడ్చేశారు కానీ ఆ ఏడుస్తుంది ఒక మగాడు అని వాళ్లకి తెలియదు కదా.
కనీసం డైలాగులు కూడా లేని ఆ మూగ సినిమాని చూసి మన జనాలు అప్పట్లో నోరెళ్లబెట్టి ఆహా ఓహో అని ఆశ్చర్యపోయారు మామ.
ఇలా ఎలాంటి టెక్నాలజీ లేని రోజుల్లో కేవలం ఒకే ఒక్కడి పట్టుదల వల్ల మన ఇండియన్ సినిమా అనే ఒక పెద్ద సామ్రాజ్యానికి పునాది రాయి పడింది.
మౌన చిత్రాల నుండి టాకీ సినిమాల వరకు మాటలొచ్చిన వేళ
మామ ఇప్పుడు థియేటర్లో హీరో ఎంట్రీ ఇస్తే అనిరుద్ లాంటోడు ఇచ్చే బ్యాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ తో మన చెవులు పగిలిపోతున్నాయి.
అదే మ్యూజిక్ డైరెక్టర్ కొంచెం సౌండ్ తగ్గిస్తే ఏంట్రా బాబు సౌండ్ లేదు అని ఆ డైరెక్టర్ ని సోషల్ మీడియాలో నానా బూతులు తిడుతున్నాం మనం.
కానీ అసలు తెర మీద బొమ్మలు మాట్లాడుతుంటే వినడానికి మన వాళ్ళు దాదాపు పద్దెనిమిది ఏళ్లు ఎదురుచూశారు అంటే నువ్వు నమ్ముతావా.
అసలు మాటలు లేని ఆ మూగ బొమ్మలకి మాటలు ఎలా వచ్చాయో ఆ వింత ఏంటో ఇప్పుడు చూద్దాం.
మూగ సైగలతో సాగిన మౌన సినిమాల కాలం
అప్పట్లో సినిమాలు అంటే అచ్చం ఇప్పుడు మన కుర్రాళ్లు ఇంస్టాగ్రామ్ లో మాటలు లేకుండా చేసే మూగ యాక్షన్ రీల్స్ లాగా ఉండేవి.
హీరోకి కోపం వచ్చినా ఏడుపు వచ్చినా డైలాగులు ఉండవు కాబట్టి ముఖం మొత్తం కండరాలు తిప్పేసి కళ్ళు పెద్దవి చేసి నానా ఓవరాక్షన్ చేసేవాళ్లు.
ఇప్పుడు హీరోలు సైలెంట్ గా జేబులో చేతులు పెట్టుకుని కంటి చూపుతోనే భయపెడుతున్నారు కానీ అప్పట్లో అలా చేస్తే వీడికి యాక్టింగ్ రాదు అని ఇంటికి పంపేసేవాళ్ళు.
తెర మీద బొమ్మలు సైగలు చేసుకుంటుంటే ఆ సైలెంట్ లో జనాలు పడుకోకుండా థియేటర్ లోపల ఒకాయన పక్కన కూర్చుని హార్మోనియం తబలా వాయిస్తూ ఉండేవాడు.
మరీ దారుణం ఏంటంటే తెర మీద హీరో ఏడుస్తుంటే థియేటర్లో ఉన్నోడు నిద్రమత్తులో తబలా వాయిస్తూ ఫాస్ట్ బీట్ కొడితే సీన్ మొత్తం కామెడీ అయిపోయేది.
అయినా సరే మన జనాలు అదేదో పెద్ద వింత లాగా ఆ మూగ సైగలు చూసి ఆనందంతో తెగ మురిసిపోయారు మామ.
మొదటి టాకీ సినిమా ఆవిర్భావం ఆలం ఆరా నుండి భక్త ప్రహ్లాద వరకు
ఇలా మూగ సైగలతో విసిగిపోయిన జనాలకి 1931 వ సంవత్సరంలో ఒక పెద్ద షాక్ తగిలింది అదే ఆలం ఆరా అనే హిందీ సినిమా.
ఎందుకంటే ఈ సినిమాలో బొమ్మలు తెర మీద ఏకంగా నోరు తెరిచి మాట్లాడటం పాటలు పాడటం మొదలుపెట్టాయి.
అప్పటివరకు మూగ బొమ్మలు చూసిన జనాలు ఒక్కసారిగా తెర మీద ఉన్నోళ్లు మాట్లాడుతుంటే నిజంగానే తెర లోపల మనుషులు ఉన్నారేమో అని భయపడిపోయారు.
ఇక అదే ఊపులో మన తెలుగు వాళ్ళు కూడా ఏమాత్రం తగ్గకుండా అదే ఏడాది భక్త ప్రహ్లాద అనే తొలి తెలుగు మాట్లాడే సినిమాను దించేశారు.
ఇక్కడే మన మూగ సినిమా హీరోలకి ఒక పెద్ద దెబ్బ పడింది అదేంటంటే ముఖం అందంగా ఉన్న వాళ్ళందరికీ గొంతు బాగుండదు కదా.
ఇప్పుడు మన హీరోయిన్లకి కనీసం తెలుగు అక్షరాలు రాకపోయినా డబ్బింగ్ ఆర్టిస్టులు వెనకాల ఉండి ప్రాణం పోసి కోట్ల రూపాయలు సంపాదించి పెడుతున్నారు.
కానీ అప్పట్లో మైక్ ముందు సొంతంగా పద్యం పాడాలి డైలాగ్ చెప్పాలి లేదంటే నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నా సరే గెటవుట్ అనేవాళ్ళు.
దాని దెబ్బకి మూగ సినిమాల్లో సూపర్ స్టార్లుగా వెలిగిన చాలామంది హీరోలు హీరోయిన్లు మాటలు రాక వాయిస్ బాలేక రాత్రికి రాత్రే కనుమరుగైపోయారు.
అప్పట్లో డబ్బింగ్ స్టూడియోలు లేక రాత్రిపూట జనాలు పడుకున్నాక కుక్కల సౌండ్ రైళ్ల సౌండ్ రాకుండా చెట్ల కింద మైకులు దాచిపెట్టి సినిమాలు తీసేవాళ్ళట.
అలా మాటలు వచ్చిన కొత్తలో థియేటర్లో మైకులు పెట్టి పద్యాలు పాడుతుంటే జనాలు పూనకాలు వచ్చినట్టు ఊగిపోయారు మామ.
నిజంగా ఆరోజు ఆ బొమ్మలకి మాటలు రాకపోయి ఉంటే మనం ఇప్పుడు ఫ్లాప్ సినిమాలకి కూడా డైలాగులు విని ఈలలు వేసే ఛాన్స్ ఉండేదే కాదు.
భారతీయ సినిమా స్వర్ణయుగం 1950 నుండి 1970
మామ ఇప్పుడున్న మన డైరెక్టర్లకు వందల కోట్లు ఇచ్చి విదేశాల నుంచి విఎఫ్ఎక్స్ వాళ్ళను పిలిపిస్తే కానీ ఒక కమర్షియల్ సినిమా కూడా తీయలేకపోతున్నారు.
కానీ సరిగ్గా 1950 నుంచి 1970 మధ్యలో మన తెలుగు డైరెక్టర్లు చేసిన మాయలు చూస్తే నిజంగా సినిమాకి స్వర్ణయుగం అంటే ఇదే అనిపిస్తుంది.
క్లాసిక్ సినిమాలు సృష్టించిన అద్భుతాలు మాయాబజార్ లాంటివి
ఇప్పుడు ఒక పులిని గ్రాఫిక్స్ లో చూపించాలంటే కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుని రెండేళ్లు కష్టపడినా సరే అది నిజం పులి లాగా కనిపించట్లేదు బొమ్మ పులి అని ఈజీగా తెలిసిపోతుంది.
కానీ అప్పట్లో మాయాబజార్ లాంటి సినిమాల్లో ఎలాంటి కంప్యూటర్లు లేకుండానే కేవలం కెమెరా ట్రిక్స్ తో అద్భుతాలు సృష్టించారు మనవాళ్లు.
ఘటోత్కచుడు నోట్లోకి లడ్డూలు వాటంతట అవే గాల్లో ఎగురుకుంటూ వెళ్లే సీన్ చూస్తే అప్పటి డైరెక్టర్ల బుర్రలు ఎంత ఫాస్ట్ గా పనిచేశాయో నీకే అర్థమవుతుంది.
ఇప్పుడు హీరోలు ఒక సినిమా చేసి బాగా అలిసిపోయాను అని ఫారిన్ ట్రిప్ వెళ్తున్నారు కానీ అప్పట్లో మన హీరోలు సంవత్సరానికి పది సినిమాలు ఈజీగా కొట్టేవాళ్లు.
అసలు కేవి రెడ్డి గారు మాయాబజార్ కోసం వాడిన లైటింగ్ సెట్టింగులు చూస్తే హాలీవుడ్ వాళ్ళు కూడా ఆశ్చర్యపోయి నోట్లో వేలు వేసుకున్నారు.
కలర్ సినిమాలు లేని ఆ రోజుల్లో బ్లాక్ అండ్ వైట్ లోనే వెన్నెల రాత్రిని చూపించి జనాలను థియేటర్లో కదలకుండా కూర్చోబెట్టి మంత్రముగ్ధుల్ని చేశారు మామ.
అందుకే ఆ సినిమాలను ఇప్పటికీ మనం క్లాసిక్స్ అంటున్నాం వాటిని మళ్లీ తీయాలని ఎవరైనా ట్రై చేస్తే ఖచ్చితంగా చేతులు కాలిపోతాయి.
స్టార్ నటీనటులు మహానుభావులైన దర్శకుల ప్రభావం
ఇక ఆ రోజుల్లో ఎన్టీఆర్ ఏఎన్నార్ శివాజీ గణేశన్ లాంటి హీరోలు కనబడితే జనాలు నిజంగానే దేవుళ్లు వచ్చారని టెంకాయలు కొట్టి హారతులు ఇచ్చేవాళ్లు.
ఇప్పుడు హీరోల కోసం సోషల్ మీడియాలో ఫ్యాన్స్ బూతులు తిట్టుకుంటున్నారు కానీ అప్పట్లో ఎన్టీఆర్ కృష్ణుడు వేషం వేస్తే ఇంట్లో దేవుడి పటాలు తీసేసి ఆయన ఫోటోలు పెట్టుకుని దండం పెట్టుకునేవాళ్లు.
పొద్దున్నే థియేటర్ కి వెళ్లి చెప్పులు బయట విడిచిపెట్టి కళ్లకు అద్దుకుని మరీ సినిమాలు చూసేవాళ్లు మన అమాయకపు జనాలు.
అంతేకాదు అప్పట్లో డైరెక్టర్లు అంటే సెట్లో సింహాలు లాగా ఉండేవారు ఎంత పెద్ద స్టార్ హీరో అయినా సరే వాళ్ళ ముందు నిలబడాలంటే వణికిపోయేవాళ్ళు.
ఇప్పుడు హీరోలు చెప్పినట్టల్లా డైరెక్టర్లు తలూపుతూ కథలు మార్చేస్తున్నారు కానీ అప్పట్లో డైరెక్టర్లు కనుబొమ్మ ఎగరేస్తే ప్యాకప్ చెప్పేయాల్సిందే.
యాక్టింగ్ సరిగ్గా రాకపోతే ఎంత పెద్ద స్టార్ అయినా సరే అందరి ముందు డైరెక్టర్లు గట్టిగా తిట్టేవాళ్లు దానికి హీరోలు కూడా ఏమాత్రం ఫీల్ అయ్యేవాళ్లు కాదు.
అందుకే ఆనాటి దర్శకులు చెక్కిన సినిమాలు ఇప్పటికీ మన టీవీల్లో వస్తుంటే రిమోట్ పక్కన పడేసి మరీ కన్నార్పకుండా చూస్తూ ఉండిపోతాం మామ.
నిజంగా ఆ ఇరవై ఏళ్ల కాలాన్ని భారతీయ సినిమాకి స్వర్ణయుగం అనడంలో ఎలాంటి డౌట్ లేదు అసలు ఆ నాటి కిక్కే వేరు.
ఆధునిక భారతీయ సినిమా ప్రపంచాన్ని శాసిస్తున్న ట్రెండ్
మామ ఒకప్పుడు మన తెలుగు సినిమా అంటే పక్క రాష్ట్రం వాళ్ళకి కూడా తెలిసేది కాదు కానీ ఇప్పుడు ఏకంగా హాలీవుడ్ వాళ్ళే మన సినిమాల కలెక్షన్స్ చూసి భయపడుతున్నారు
మొన్నటి వరకు ఇంగ్లీష్ సినిమాలు చూసి మనం ఆశ్చర్యపోయే వాళ్ళం కానీ ఇప్పుడు మన డైరెక్టర్లు కొడుతున్న దెబ్బకి తెల్ల దొరలు కూడా తెలుగు నేర్చుకుని మరీ మన సినిమాలు చూస్తున్నారు
టెక్నాలజీ మరియు విజువల్ వండర్స్ VFX తెచ్చిన మార్పు
ఒకప్పుడు హీరోలు కొండల మీద నుంచి దూకాలంటే నిజంగానే తాళ్లు కట్టుకుని ప్రాణాలకు తెగించి దూకేవాళ్లు పాపం వాళ్ళకి అప్పట్లో వేరే దారి ఉండేది కాదు
కానీ ఇప్పుడు మన హీరోలు కనీసం స్టూడియో దాటి బయటకు వెళ్లకుండానే ఏసి రూమ్ లో ఒక ఆకుపచ్చ కలర్ క్లాత్ ముందు నిలబడితే చాలు విఎఫ్ఎక్స్ వాళ్లు వాళ్ళని డైరెక్ట్ గా ఆకాశంలోకి పంపేస్తున్నారు
ఇప్పుడు అసలు ఏది నిజమో ఏది గ్రాఫిక్స్ మాయో కనిపెట్టడం మన వల్ల కావట్లేదు కదా మొన్నటికి మొన్న కల్కి సినిమాలో ఏకంగా వందల ఏళ్ల భవిష్యత్తును మన కళ్ల ముందుకు తెచ్చేశారు
డైరెక్టర్ల బుర్రలో ఒక చిన్న ఐడియా వస్తే చాలు దాన్ని వందల కోట్లు పెట్టి కంప్యూటర్లో సృష్టించి థియేటర్లో జనాలకి పూనకాలు తెప్పిస్తున్నారు మన సినిమాటోగ్రాఫర్లు
అయితే ఒక పక్క హాలీవుడ్ రేంజ్ గ్రాఫిక్స్ తో అద్భుతాలు సృష్టిస్తుంటే ఇంకోపక్క వందల కోట్లు ఖర్చు పెట్టి వీడియో గేమ్ లాంటి బొమ్మలు తీసి సోషల్ మీడియాలో జనాలతో బండ బూతులు తిట్టించుకునే డైరెక్టర్లు కూడా ఉన్నారు
పాన్ ఇండియా కల్చర్ మన సినిమాలకు దక్కిన గ్లోబల్ ఆస్కార్ గుర్తింపు
ఇక ఈ పాన్ ఇండియా అనే పదం ఎప్పుడైతే పుట్టిందో అప్పటినుంచి మన డైరెక్టర్లకి అసలు నిద్ర పట్టట్లేదు బాహుబలి సినిమాతో రాజమౌళి గారు ఈ జబ్బుకి ఒక పెద్ద గేటు ఓపెన్ చేసేశారు
ఆ సినిమా దెబ్బకి బాలీవుడ్ వాళ్ళకి కూడా దిమ్మతిరిగిపోయింది అప్పటివరకు మనల్ని చూసి నవ్వుకున్న వాళ్ళంతా ఇప్పుడు మన హీరోల డేట్స్ కోసం ముంబై నుంచి ఫ్లైట్ వేసుకుని క్యూలో నిలబడుతున్నారు
ఇప్పుడు గల్లీలో తీసే ఒక చిన్న షార్ట్ ఫిలిం లాంటి సినిమాకి కూడా పాన్ ఇండియా అని పోస్టర్ మీద పడకపోతే మన వాళ్ళకి అన్నం సహించట్లేదు అదొక పెద్ద ఫ్యాషన్ అయిపోయింది మామ
పాన్ ఇండియా హీరో అనిపించుకోవడానికి మన వాళ్ళు సిక్స్ ప్యాక్ బాడీలు పెంచి గడ్డాలు మీసాలు పెంచి ఏకంగా అడవిలో క్రూర మృగాల్లాగా మారిపోతున్నారు
ఇక ఆర్ఆర్ఆర్ సినిమాతో మన తెలుగోడి పాట ఏకంగా అమెరికా వెళ్లి ఆస్కార్ స్టేజి మీద నాటు నాటు అని మోగిపోతుంటే మనందరికీ థియేటర్లో రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి
ఇన్ని రోజులు మనమే వాళ్ళ వింత వేషాలు చూసి చప్పట్లు కొట్టాం కానీ ఇప్పుడు మన నాటు స్టెప్పులకి హాలీవుడ్ యాక్టర్లు కూడా ఎగిరి గంతేసే రేంజ్ కి మన ఇండియన్ సినిమా వెళ్లిపోయింది
అప్పట్లో ఆడవాళ్లు నటించడానికి భయపడిన స్థాయి నుంచి ఒక చిన్న మూగ బొమ్మతో మొదలైన మన సినిమా ప్రయాణం ఇప్పుడు ప్రపంచం మొత్తం మన వైపు చూసి వణికిపోయే స్థాయికి రావడం మనందరికీ పక్కా గర్వకారణం మామ
నిజంగా దాదాసాహెబ్ ఫాల్కే గారు ఇప్పుడు బతికి ఉండి ఈ వందల కోట్ల కలెక్షన్స్ చూస్తే కచ్చితంగా ఆనందంతో డాన్స్ వేసేవాడు మరి రేపు రాబోయే రోజుల్లో మన సినిమాలు ఇంకెన్ని అద్భుతాలు చేస్తాయో చూద్దాం మామ.
నా చివరి మాట
మామ మూగ బొమ్మలతో మొదలైన మన సినిమా ప్రయాణం ఇప్పుడు హాలీవుడ్ కి కూడా చెమటలు పట్టించే స్థాయికి చేరుకుంది.
ఒకప్పుడు హీరోలు చెట్ల చుట్టూ తిరిగితే హిట్ కానీ ఇప్పుడు కత్తులు పట్టి రక్తం చిందిస్తే గాని మన జనాలకి కిక్ రావట్లేదు.
ముందు ముందు ఏఐ టెక్నాలజీ వాడి చనిపోయిన పాత హీరోలతో కూడా యాక్టింగ్ చేయించినా మనం ఆశ్చర్యపోవాల్సిన అవసరం లేదు.
జేబులో చిల్లి గవ్వ లేకపోయినా ఫస్ట్ డే ఫస్ట్ షో చూడాలనే పిచ్చి ఉన్నంతవరకు మన ఇండియన్ సినిమా ఎప్పటికీ టాప్ లోనే ఉంటుంది.