డైలాగ్ తో పనిలేదు కేవలం కెమెరాతోనే డైరెక్టర్లు కథ ఎలా చెప్తారో తెలుసా

ఒక సినిమా సూపర్ హిట్ అవ్వాలంటే హీరో గారు గాల్లోకి ఎగిరి విలన్లను కొట్టడం హీరోయిన్ గారు అందంగా స్టెప్పులు వేయడం మాత్రమే సరిపోదు. తెరపై కనిపించే బొమ్మ మనల్ని సీట్ ఎడ్జ్ లో కూర్చోబెట్టాలి.

పెద్ద డైలాగ్స్ లేకపోయినా సైలెంట్ గా కథ చెప్పే మ్యాజిక్ అంతా ఈ విజువల్స్ లోనే దాగి ఉంటుంది. మనం థియేటర్ లో కన్నార్పకుండా చూసే ఆ దృశ్యాలే సినిమాకు అసలైన ప్రాణం పోస్తాయి అనడంలో ఎలాంటి డౌట్ లేదు.

విలన్ ని చూడగానే మనకు ప్యాంట్ తడవాలన్నా లేదా హీరో ఎంట్రీ ఇవ్వగానే థియేటర్లో విజిల్స్ పడాలన్నా డైరెక్టర్ గారు వాడే అతిపెద్ద ఆయుధం కెమెరాయే.

సరైన సమయంలో సినిమాలో కెమెరా కోణాలు వాడకపోతే భారీ బడ్జెట్ తో తీసిన బాహుబలి లాంటి సినిమాలు కూడా మనకు మధ్యాహ్నం వచ్చే డైలీ సీరియల్ లాగా అనిపిస్తుంది.

కథను సైలెంట్ గా మన బుర్రలోకి ఎక్కించే ఈ కెమెరా యాంగిల్స్ వెనుక ఉన్న అసలు బ్రహ్మరహస్యం ఏంటి అనేది మనం ఇప్పుడు ఓపెన్ చేసి చూద్దాం.

పెద్ద పెద్ద డైరెక్టర్లు మన ఫేవరెట్ సినిమాల్లో ఏ యాంగిల్ వాడి మన ఎమోషన్స్ తో ఎలా ఆడుకున్నారో వివరంగా తెలుసుకుందాం.

కెమెరా యాంగిల్స్

కెమెరా కోణాలు అంటే పెద్ద బ్రహ్మ విద్య ఏమీ కాదు. మనం పెళ్లి చూపుల్లో అబ్బాయిని లేదా అమ్మాయిని ఏ వైపు నుంచి చూస్తే బాగుంటారా అని దొంగచూపులు చూస్తాం కదా అచ్చం అలాగే డైరెక్టర్ గారు కెమెరాతో ఒక క్యారెక్టర్ ని ఏ సైడ్ నుంచి చూపిస్తున్నారో చెప్పేదే ఈ యాంగిల్.

క్యామెరాను నేల మీద పడుకోబెట్టి తీస్తున్నారా లేక చెట్టు మీద కూర్చొని పైనుంచి తీస్తున్నారా అనే దాన్ని బట్టి ఆ సీన్ రేంజ్ ఆటోమేటిక్ గా మారిపోతుంది. ఒక మామూలు మనిషిని పైనుంచి చూపిస్తే పాపం అనిపిస్తుంది అదే కింది నుంచి చూపిస్తే వీడేదో పెద్ద డాన్ లాగా ఉన్నాడే అని మనకు భయం వేస్తుంది.

ఇక స్టోరీ టెల్లింగ్ లో దీని పాత్ర గురించి చెప్పాలంటే అదొక పెద్ద మాయ. మనం ఇంట్లో వాళ్ళ మీద అలిగినప్పుడు ఒక మూలన కూర్చొని సీరియస్ గా చూస్తాం చూడండి. అప్పుడు మన ఫేస్ లో ఉండే ఆ కోపాన్ని ఆడియన్స్ కి డైరెక్ట్ గా ఫీల్ అయ్యేలా చేయడమే ఈ కోణాల అసలైన డ్యూటీ.

కథలో హీరో గారికి పెద్దగా మాటలు లేకపోయినా కేవలం ఒకే ఒక్క కంటి చూపుతో వంద పేజీల డైలాగులు చెప్పించొచ్చు. అందుకే మన డైరెక్టర్లు ఊరికే కెమెరాలు పట్టుకుని గ్రౌండ్ లో అటు ఇటు తిరగరు. వాళ్ళు సెట్ చేసే ప్రతి యాంగిల్ వెనక ఆడియన్స్ ని పిచ్చెక్కించే ఒక పక్కా మాస్టర్ ప్లాన్ ఉంటుంది.

స్క్రీన్ మీద బొమ్మ అదరాలంటే కెమెరా ప్లేస్మెంట్ ఎంత ముఖ్యం

కథ చెప్పడానికి కెమెరా కోణాలు ఎంత ముఖ్యం అంటే బిర్యానీలో మసాలా ఎంత ముఖ్యమో అంత ముఖ్యం. మసాలా లేని బిర్యానీ లాగా సరైన యాంగిల్ లేని సీన్ చూస్తే థియేటర్లో మనకు నిద్ర రావడం పక్కా.

డైరెక్టర్ గారు పేజీలకు పేజీలు డైలాగులు రాసే బదులు ఒకే ఒక్క సరైన యాంగిల్ వాడితే ఆడియన్స్ కి మ్యాటర్ ఈజీగా అర్థమైపోతుంది. సినిమాలో కెమెరా కోణాలు సరిగ్గా సెట్ చేయకపోతే సీరియస్ ఎమోషనల్ సీన్ కాస్తా జబర్దస్త్ కామెడీ స్కిట్ లా మారిపోతుంది.

హీరోయిన్ కన్నీళ్లు పెట్టుకునే సీన్ లో కెమెరాను తీసుకెళ్లి ఎక్కడో కిలోమీటర్ దూరంలో పెడితే మనకు ఆ బాధ ఎలా కనెక్ట్ అవుతుంది. అదే కెమెరాను కళ్ళ దగ్గరకు తీసుకెళ్లి చూపిస్తే అప్పుడు మనకు కూడా జాలి పుట్టి ఏడుపు వచ్చేస్తుంది.

మన ఎమోషన్స్ తో ఆడుకోవడంలో కెమెరాను మించిన ఆయుధం మరొకటి లేదు. విలన్ ఆయుధం పట్టుకుని వస్తున్నప్పుడు కింది నుంచి కెమెరా పెడితే అబ్బో వీడు మన హీరోని చంపేస్తాడు ఏమో అన్న భయం మన గుండెల్లో ఆటోమేటిక్ గా మొదలవుతుంది.

ప్రేక్షకులను సీటుకు అతుక్కుపోయేలా చేయాలన్నా లేదా మధ్యలో లేచి వెళ్లిపోయి సమోసా తినేలా చేయాలన్నా అది డైరెక్టర్ పెట్టే కెమెరా యాంగిల్ చేతిలోనే ఉంటుంది.

కరెక్ట్ యాంగిల్ పడితే మనం కూడా ఆ సినిమాలో ఒక క్యారెక్టర్ లాగా ఫీల్ అయిపోతాం లేదంటే ఇది ఏదో పాత స్టేజ్ నాటకం లాగా ఉందే అని పెదవి విరుస్తాం. అందుకే డైరెక్టర్లు కెమెరాతో మన బుర్రలను ఇలా సునాయాసంగా హ్యాక్ చేస్తుంటారు.

మన డైరెక్టర్లు రెగ్యులర్ గా వాడే కెమెరా యాంగిల్స్

సినిమాల్లో దర్శకులు వాడే కెమెరా కోణాలు రకరకాలుగా ఉంటాయి. ఒక్కో యాంగిల్ కి ఒక్కో లెక్క ఉంటుంది. మనం ఇప్పుడు ఆ ప్రధానమైన యాంగిల్స్ ఏంటో చూద్దాం.

క్యారెక్టర్ ని చిన్నగా చూపించే హై యాంగిల్ షాట్

ఈ యాంగిల్ లో కెమెరాను కొంచెం ఎత్తులో పెట్టి కింద ఉన్న క్యారెక్టర్ ని తీస్తారు. అప్పుడు ఆ పాత్ర చాలా చిన్నగా బలహీనంగా కనిపిస్తుంది.

హీరో విలన్ చేతిలో దెబ్బలు తిని కింద పడిపోయినప్పుడు ఈ కోణం వాడతారు. అప్పుడు అరెరె మన హీరోకి ఎంత కష్టం వచ్చింది రా బాబు అని ఆడియన్స్ కి ఫుల్ గా సింపతీ కలుగుతుంది.

ఇంట్లో అప్పుల వాళ్ళు వచ్చి హీరోని తిడుతున్నప్పుడు కూడా డైరెక్టర్లు ఇదే యాంగిల్ వేస్తారు. అప్పుడు ఆటోమేటిక్ గా మన కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతాయి అదే దీని పవర్.

హీరోకి దిమ్మతిరిగే ఎలివేషన్ ఇచ్చే లో యాంగిల్ షాట్

పేరులోనే ఉంది కదా కెమెరాను నేల మీద పడుకోబెట్టి పైకి చూపిస్తూ తీస్తారు. ఈ యాంగిల్ వాడితే ఎంత బక్క పలచగా ఉన్నోడు అయినా సరే స్క్రీన్ మీద బాహుబలి లాగా పవర్ ఫుల్ గా కనిపిస్తాడు.

మన తెలుగు సినిమాల్లో హీరోల ఇంట్రడక్షన్ సీన్స్ కి ఇది పక్కాగా వాడాల్సిందే. హీరో సుమో దిగి కాలు కింద పెడితే ఆ బూట్లు చూపిస్తూ మెల్లగా పైకి కెమెరా లేపుతారు అప్పుడు థియేటర్లో పేపర్లు ఎగరాల్సిందే.

ఒక సినిమాలో కెమెరా కోణాలు వాడి విలన్ క్రూరత్వాన్ని చూపించాలంటే కచ్చితంగా ఈ కోణమే బెస్ట్ ఛాయిస్. వాడు మనల్ని డామినేట్ చేస్తున్నాడు అనే ఫీలింగ్ ఆడియన్స్ కి భయం పుట్టిస్తుంది.

నేను KGF Chapter 2 ఫస్ట్ డే ఫస్ట్ షో థియేటర్లో చూసినప్పుడు, రాఖీ భాయ్ ఎంట్రీ సీన్ కి నాకు నిజంగా పూనకాలు వచ్చేశాయి. ఆ హెలికాప్టర్ దుమ్ములో నుంచి మనోడు కాలు కిందపెట్టి అలా రఫ్ గా నడుచుకుంటూ వస్తుంటే, డైరెక్టర్ కరెక్ట్ గా నేల మీద ఆ బూట్ల దగ్గర కెమెరా పెట్టి, మెల్లగా పైకి లేపుతూ ఆ కటౌట్ ని చూపించాడు చూడు, మైండ్ బ్లాక్ అంతే!

ఆ లో యాంగిల్ ఎలివేషన్ కి థియేటర్లో పడ్డ విజిల్స్, అరుపులు అన్నీ ఇన్నీ కావు. ఒక ఎంట్రీని కూడా అమాంతం నెక్స్ట్ లెవెల్ కి తీసుకెళ్లి, ఫ్యాన్స్ కి ఆ రేంజ్ కిక్ ఇవ్వాలంటే డైరెక్టర్ల చేతిలో ఉన్న అసలైన బ్రహ్మాస్త్రం ఈ కోణమే.

సీన్ మన పక్కనే జరుగుతుందా అనిపించే ఐ లెవెల్ షాట్

ఇది మన నిజ జీవితంలో ఎలా చూస్తామో అలాగే ఉంటుంది. కెమెరా కరెక్ట్ గా క్యారెక్టర్ కంటికి ఎదురుగా ఉండి ముఖాముఖి మాట్లాడుతున్నట్టు తీస్తారు. ఇందులో ఎలాంటి బిల్డప్ ఉండదు అలాగని సింపతీ కూడా ఉండదు.

హీరో హీరోయిన్లు కాఫీ షాప్ లో కూర్చొని ముచ్చట్లు పెట్టుకునేటప్పుడు ఇది వాడతారు. ఇది చూస్తున్నప్పుడు మనం కూడా వాళ్ళ పక్క టేబుల్ దగ్గర కూర్చొని వాళ్ళ మాటలు వింటున్న ఫీలింగ్ వస్తుంది.

ప్రేక్షకులకు ఒక రియలిస్టిక్ అనుభూతిని ఇవ్వడానికి క్యారెక్టర్ల మధ్య ఉన్న అసలైన బాండింగ్ ని చూపించడానికి డైరెక్టర్లు ఈ యాంగిల్ భలే వాడుతారు.

పైనుంచి లొకేషన్ మొత్తాన్ని చూపే బర్డ్స్ ఐ వ్యూ

ఆకాశంలో ఎగురుతున్న కాకి కిందకు చూస్తే ఎలా ఉంటుందో అచ్చం అలాగే ఉంటుంది ఈ కోణం. మొన్నటి దాకా క్రేన్లు వాడేవాళ్లు కానీ డ్రోన్ కెమెరాలు వచ్చాక మన డైరెక్టర్లు దీనితో ఆడుకుంటున్నారు.

ఒక పెద్ద యుద్ధం జరుగుతున్నప్పుడు లేదా జాతరలో వందల మంది కొట్టుకుంటున్నప్పుడు ఈ షాట్ తీస్తారు. అసలు మొత్తం లొకేషన్ ని ఒకేసారి చూపించడానికి ఇది బ్రహ్మాస్త్రం లాగా పనిచేస్తుంది.

హీరో ఎక్కడ ఉన్నాడు వాడి చుట్టూ ఎంత మంది విలన్లు ఉన్నారు అని ఆడియన్స్ కి ఒక క్లారిటీ ఇవ్వడానికి ఈ డ్రోన్ షాట్ భలే పనిచేస్తుంది. ఇదంతా పైనుంచి చూస్తుంటే మనం దేవుడిలాగా వాళ్ళని చూస్తున్న ఫీలింగ్ వస్తుంది.

యాంగిల్ మారితే స్టోరీ ఫ్లో ఎలా మారుతుంది

ఒక కథను కాగితం మీద రాస్తే అది కేవలం అక్షరాలు మాత్రమే కానీ కెమెరా కోణాలతో తీస్తేనే అది పక్కా సినిమా అవుతుంది. డైరెక్టర్ తన బుర్రలో అనుకున్న ఫీలింగ్ కి ప్రాణం పోసేది ఈ యాంగిల్స్ మాత్రమే.

ఎమోషన్ ని డైరెక్ట్ గా గుండెల్లోకి దించే ట్రిక్

ఒక సీన్ లో మనకు నవ్వు రావాలో లేదా భయంతో వణుకు రావాలో ఈ కెమెరా సెట్టింగ్ డిసైడ్ చేస్తుంది. హీరో సైలెంట్ గా నిలబడినా సరే సినిమాలో కెమెరా కోణాలు కరెక్ట్ గా పడితే ఆడియన్స్ కి గూస్ బంప్స్ రావడం గ్యారెంటీ.

దెయ్యం సినిమాల్లో హీరోయిన్ వెనకాల ఏముందో చూపించకుండా కెమెరాను అలా స్లోగా జూమ్ చేస్తే మనకు టెన్షన్ తో చెమటలు పడతాయి కదా. డైరెక్టర్లు మన బిపి పెంచడానికి ఆడే అసలైన మైండ్ గేమ్ ఇదే.

క్యారెక్టర్ మైండ్ సెట్ ని ముందే చెప్పేసే మ్యాజిక్

ఒక క్యారెక్టర్ ఎంట్రీ ఇవ్వగానే వీడు మంచోడా లేక క్రూరమైన రౌడీ నా అని మనం వెంటనే ఒక అంచనాకి వచ్చేస్తాం. విలన్ నవ్వుతున్నప్పుడు కింది నుంచి క్లోజ్ అప్ లో చూపిస్తే వీడెవడో పెద్ద సైకో గాడిలా ఉన్నాడే అని మనకు ఇట్టే అర్థమైపోతుంది.

హీరో విలన్ల మధ్య ఫైట్ జరిగేటప్పుడు ఎవడు స్ట్రాంగ్ ఎవడు వీక్ అనేది వాళ్ళ కండలు చూసి చెప్పరు. ఫ్రేమ్ లో ఎవర్ని హైలైట్ చేసి డామినేటింగ్ గా చూపిస్తే వాడే ఆ సీన్ కి సికిందర్ అన్నమాట.

థియేటర్లో ఆడియన్స్ ని వేరే లోకంలోకి తీసుకెళ్లడం

థియేటర్ లో మనం పాప్ కార్న్ తింటూ రిలాక్స్ అవుతున్నప్పుడు డైరెక్టర్ ఒక్కసారిగా కెమెరాని హీరో భుజం పైనుంచి చూపిస్తాడు. దాంతో మనం కూడా ఆ కథలోకి వెళ్ళిపోయి ఆ గొడవలో మనమే ఉన్నట్టు ఫీల్ అవుతాం.

పాత్రల మధ్య ఉన్న బాధను లేదా ప్రేమని మనం డైరెక్ట్ గా ఫీల్ అయ్యేలా చేయడంలో ఈ కోణాలదే అసలైన మ్యాజిక్. ఒక్క ముక్కలో చెప్పాలంటే మనం ఏ క్యారెక్టర్ తో కనెక్ట్ అవ్వాలో డైరెక్టర్ తన కెమెరాతో ముందే ఫిక్స్ చేస్తాడు.

సినిమాల్లో స్క్రీన్‌ప్లే ఎందుకు ముఖ్యమైనది సినిమా విజయానికి దాని పాత్ర

ఒకే సీన్ ని రకరకాల యాంగిల్స్ లో తీస్తే ఎలా ఉంటుంది

ఒక సామాన్యమైన సన్నివేశాన్ని కూడా డైరెక్టర్లు తమ కెమెరా మాయాజాలంతో హాలీవుడ్ రేంజ్ కి తీసుకెళ్లొచ్చు. అసలు మ్యాటర్ లేని సీన్ కి కూడా రకరకాల యాంగిల్స్ తో ప్రాణం పోయొచ్చు.

ఒక సింపుల్ ఉదాహరణ

మన హీరో గారు చేతిలో ఎర్ర గులాబీ పువ్వు పట్టుకుని హీరోయిన్ కోసం బస్టాండ్ లో వెయిట్ చేస్తున్నాడు అనుకుందాం. దీన్ని మామూలుగా ఐ లెవల్ లో తీస్తే అబ్బో మనోడు లవ్ లో ఫుల్ గా పడిపోయాడు కదా అని మనం మురిసిపోతాం.

అదే సీన్ ని కనుక కెమెరా పైకి తీసుకెళ్లి డ్రోన్ యాంగిల్ లో తీస్తే అప్పుడు ఫీలింగ్ వేరేలా ఉంటుంది. చుట్టూ బస్టాండ్ లో జనం అంతా హడావిడిగా బస్సులు ఎక్కుతున్నా సరే మనోడు మాత్రం ఆ పిల్ల కోసమే పిచ్చోడిలాగా ఎదురుచూస్తున్నాడు అనే గొప్ప ఫీలింగ్ కలుగుతుంది.

ఒకవేళ కెమెరాను నేల మీద పెట్టి మన హీరోని లో యాంగిల్ లో కనుక చూపిస్తే మాత్రం కథ పూర్తిగా అడ్డం తిరుగుతుంది. వీడు పువ్వు ఇవ్వడానికి రాలేదు ఏకంగా అమ్మాయిని కిడ్నాప్ చేయడానికి వచ్చాడు ఏమో రా బాబు అనే రేంజ్ లో మనకు భయం స్టార్ట్ అవుతుంది.

యాంగిల్ మారితే సీన్ మూడ్ కూడా మారిపోతుంది

చూశారు కదా సీన్ ఒకటే హీరో ఒకడే చేతిలో ఉన్న పువ్వు కూడా ఒకటే. కానీ మనం కెమెరా ఎక్కడ పెట్టాం అనే దాన్ని బట్టే థియేటర్ లో ఉన్న మన బుర్రలో ఆలోచనలు ఆటోమేటిక్ గా మారిపోతాయి.

అదే డైరెక్టర్ గారి అసలైన టాలెంట్. వాళ్ళు ఊరికే మనకి ఏదో బొమ్మ చూపిస్తున్నారు అనుకుంటాం కానీ వాళ్ళు మన ఎమోషన్స్ కి సంబంధించిన రిమోట్ కంట్రోల్ ని తమ చేతిలో పెట్టుకుని ఆడుకుంటారు.

కెమెరా యాంగిల్ కొంచెం మారితే చాలు అప్పటిదాకా మంచి కామెడీగా ఉన్న సీన్ కాస్తా ఒక్కసారిగా సీరియస్ మర్డర్ మిస్టరీలా భయపెడుతుంది. విజువల్స్ తో డైరెక్టర్లు మనల్ని ఎలా బురిడీ కొట్టిస్తారో చెప్పడానికి ఇంతకంటే పెద్ద సాక్ష్యం ఏముంటుంది.

డైరెక్టర్లు తమ విజన్ ని కెమెరాతో ఎలా చూపిస్తారు

దర్శకులు అంటే ఏదో పొద్దున్నే లేచి సెట్ కి వెళ్లి కెమెరాను ఎక్కడ పడితే అక్కడ పెట్టేయరు. వాళ్ళు తీసే ప్రతి ఫ్రేమ్ వెనుక రాత్రింబవళ్లు చేసిన ఒక పెద్ద సైంటిఫిక్ రీసెర్చ్ ఉంటుంది.

షూటింగ్ కి ముందే జరిగే సీన్ ప్లానింగ్

సినిమా షూటింగ్ మొదలుపెట్టక ముందే డైరెక్టర్లు ఒక పేపర్ మీద ప్రతి సీన్ కి సంబంధించిన బొమ్మలు గీసుకుంటారు దీన్నే వాళ్ళ భాషలో స్టోరీ బోర్డ్ అంటారు. ఏ డైలాగ్ కి హీరోని ఏ కోణంలో చూపించాలి అని నెలల ముందే పక్కాగా స్కెచ్ వేస్తారు.

అంతేగానీ సెట్ కి వెళ్ళాక కెమెరామెన్ కి టీ తాగిస్తూ అరె ఆ చెట్టు మీద నుంచి ఒక షాట్ తీయి బాగుంటుంది అని గాల్లో డైరెక్షన్ చేయరు. ముందే రాసుకున్న స్క్రిప్ట్ కి తగ్గట్టు పక్కాగా కెమెరా ప్లేస్మెంట్ డిసైడ్ చేసి తీస్తారు.

విజువల్ ప్లానింగ్ ని ఎగ్జిక్యూట్ చేయడానికి డైరెక్టర్ కి కుడి భుజంలా ఉండేది సినిమాటోగ్రాఫర్ (DOP). లెన్స్ సైజ్ ఎంత ఉండాలి, ఫ్రేమింగ్ ఎలా ఉండాలి అనేది ఈ ఇద్దరూ కలిసే ఒక పక్కా క్యాలిక్యులేషన్ తో ముందే సెట్ చేస్తారు.

కథ డిమాండ్ బట్టి కెమెరా యాంగిల్స్ మార్చడం

కథ డిమాండ్ చేస్తే కెమెరాని పాతాళంలో అయినా పెడతారు లేదంటే విమానంలో నుంచి అయినా కిందకు వ్రేలాడదీస్తారు. సీన్ కి తగ్గట్టు యాంగిల్ ఉంటేనే ఆడియన్స్ కి కిక్ వస్తుంది కానీ ఊరికే బిల్డప్ కోసం తీస్తే వర్కౌట్ అవ్వదు.

ఒక పేదవాడి కష్టాలు లేదా బాధలు చూపించేటప్పుడు సినిమాలో కెమెరా కోణాలు చాలా సహజంగా ఉండాలి. అక్కడ అనవసరంగా డ్రోన్లు పెట్టి హీరో చుట్టూ రౌండ్ గా తిప్పితే వాడి కష్టాల కంటే ముందు మనకు కళ్ళు తిరగడం గ్యారెంటీ.

జనాలకి ఎలా చూపిస్తే కిక్ వస్తుందో ముందే ఊహించడం

డైరెక్టర్ గారి అసలు టార్గెట్ ఏంటంటే థియేటర్లో ఏసీ గాలికి రిలాక్స్ అవుతున్న మనల్ని టెన్షన్ తో వణికించడం లేదా గట్టిగా నవ్వించడం. ఆ ఎమోషన్ మన గుండెల్లోకి నేరుగా దిగాలంటే కెమెరా కచ్చితంగా మన కళ్ళలాగా మారాలి.

హీరో ఏడుస్తుంటే మనకు కూడా బాధ రావాలి అంటే కరెక్ట్ గా క్లోజ్ అప్ లో కన్నీళ్లు చూపించి ఆడియన్స్ ని ఎమోషనల్ గా లాక్ చేస్తారు. ఇదంతా థియేటర్లో మన జేబులో నుంచి టికెట్ డబ్బులు వసూలు చేయడానికి వాళ్ళు ఆడే పక్కా మైండ్ గేమ్.

ఒక సినిమా ఎలా తయారవుతుంది కథ నుండి థియేటర్ వరకు పూర్తి ప్రయాణం

కెమెరా యాంగిల్స్ తో ఆడియన్స్ మైండ్ సెట్ ని ఎలా కంట్రోల్ చేస్తారు

సినిమా థియేటర్ లో కూర్చున్నప్పుడు మన బుర్ర పూర్తిగా డైరెక్టర్ గారి కంట్రోల్ లోకి వెళ్లిపోతుంది. ప్రేక్షకుల సైకాలజీతో వాళ్ళు ఆడుకునే ఆట మామూలుగా ఉండదు.

మనం తెర మీద చూసే ప్రతి విజువల్ మన మెదడులోకి వెళ్లి ఒక కొత్త ఎమోషన్ ని పుట్టిస్తుంది. కంటికి కనిపించే బొమ్మే కదా అని మనం చాలా లైట్ తీసుకుంటాం కానీ అదే బొమ్మ మనల్ని బచ్చా గాడ్ని చేసి ఏడిపిస్తుంది.

చీకట్లో హీరో అడవిలో నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నప్పుడు కెమెరా కూడా వాడి వెనకాలే కొంచెం వణుకుతూ ఉంటే చాలు. మన గుండెల్లో కూడా తెలియకుండానే పెద్ద డ్రమ్ములు మోగినట్టు దడ స్టార్ట్ అవుతుంది.

ఈ సీన్స్ లో వాడే టెక్నిక్ ని హ్యాండ్-హెల్డ్ కెమెరా (Hand-held camera) షాట్ అంటారు. ట్రైపాడ్ లేకుండా కెమెరామెన్ స్వయంగా చేత్తో పట్టుకుని తీయడం వల్ల ఆ వణుకు న్యాచురల్ గా వచ్చి సీన్ కి ఆ రియలిస్టిక్ ఫీల్ వస్తుంది.

దీన్నే సినిమా వాళ్ళ భాషలో సబ్టిల్ ఎఫెక్ట్స్ అంటారు. అంటే మనకు పైన ఏమీ జరగనట్టు అనిపిస్తుంది కానీ లోపల మాత్రం మన ఫీలింగ్స్ తో ఫుట్ బాల్ ఆడేసుకుంటారు.

మనం ఎంత తోపులం అయినా సరే కరెక్ట్ యాంగిల్ లో ఒక దెయ్యం కనబడితే థియేటర్లో పక్కనోడి చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకోవడం గ్యారెంటీ. ఒక సీన్ ని ఎలా ఫీల్ అవ్వాలో మనకు మనం డిసైడ్ చేయం ఆ కెమెరానే డిసైడ్ చేస్తుంది.

అందుకే సినిమా చూసి రోజులైనా ఆ సీన్లు కళ్లముందే తిరుగుతున్నాయి అంటే ఆ విజువల్స్ మన మైండ్ ని ఎంత దారుణంగా హ్యాక్ చేశాయో మీరే అర్థం చేసుకోండి. వాళ్ళ తెలివి ముందు మన లాజిక్కులు అన్నీ వేస్ట్.

నా అభిప్రాయం

కథకు ప్రాణం పోసేది కేవలం డైలాగులు మాత్రమే కాదు. సినిమాలో కెమెరా కోణాలు డైరెక్టర్ల చేతిలో ఉన్న మంత్రదండం లాంటివి. ఇవి లేకపోతే కోట్లు ఖర్చు పెట్టి తీసిన సినిమాకు మరియు మన ఊళ్ళో వేసే వీధి నాటకానికి పెద్దగా తేడా ఉండదు.

మనం థియేటర్ కి వెళ్ళేది కేవలం ఎసి గాలికి నిద్రపోవడానికి లేదా పాప్ కార్న్ తినడానికి మాత్రమే కాదు. నెక్స్ట్ టైం సినిమా చూస్తున్నప్పుడు ఆ కెమెరా ఎక్కడ నుంచి తీస్తున్నారో కాస్త గమనించండి. అప్పుడు డైరెక్టర్ మన బుర్రతో ఎలాంటి గేమ్స్ ఆడుతున్నాడో మీకు పక్కాగా అర్థమవుతుంది.

ఈ యాంగిల్స్ వెనుక ఉన్న లాజిక్ తెలిస్తే మీరు కూడా థియేటర్ బయట మైక్ కనపడగానే ప్రొఫెషనల్ గా రివ్యూలు ఇచ్చేయొచ్చు. అందుకే ఆ విజువల్స్ వెనక ఉన్న మాయాజాలాన్ని ఎంజాయ్ చేయడం నేర్చుకోండి.

వందల కోట్లు బడ్జెట్ పెట్టినా రాని ఫీల్, కరెక్ట్ గా పెట్టిన ఒక కెమెరా యాంగిల్ ఆటోమేటిక్ గా తెస్తుంది అనడానికి ఒక సగటు ప్రేక్షకుడిగా నా థియేటర్ అనుభవం అతిపెద్ద సాక్ష్యం.